Amstelveen - Het was vrijdag, mijn deadline voor deze column was maandag en het zou een zwaar weekend worden. Dat wist ik, dat wist de Meneer en dat wisten de zonen. Ik had namelijk Geen Inspiratie.
Dat uit zich er meestal in dat ik achter een leeg Word-scherm plaatsneem aan de keukentafel en daar het hele weekend blijf zitten om om de 5 minuten te zuchten: “Ik heb écht geen inspiratie”. Of “KUNNEN JULLIE WAT ZACHTER DOEN ALLEMAAL WANT IK ZIT HIER ZONDER INSPIRATIE EN ZO WORDT HET HELEMAAL NIETS HÈ?!!”, waarna iedereen zacht probeert te kauwen - wat nooit lukt, want cruesli kraakt ook hard als je zacht kauwt.
De Meneer opperde om iets te schrijven over de vele omleidingen en afsluitingen in de stad. Ik werd kwaad, want hij wist toch ook wel dat ik daar al 10 keer eerder een stukje over had geschreven??? Hij stelde voor om iets te schrijven over Amstelveen Culinair, want dat organiseer ik (komt allen!). Ik werd kwaad, want je kunt geen column schrijven over iets dat je zelf organiseert. Hij opperde om het aan ChatGPT te vragen. Ik werd kwaad, want het internet staat inmiddels vol met teksten van mensen ‘die het even aan ChatGPT vroegen’ en dat worden zonder uitzondering uniforme, zielloze teksten. Zodra een tekst constructies bevat als ‘niet omdat, maar omdat’, ‘dat is geen, dat is’, ‘en eerlijk?’ de lange gedachtenstreep ( — ) of een opsomming in drievoud, krijg ik altijd een hapje AI-kots in mijn mond.
Eigenlijk word ik in zo’n deadlineweekend vrij vaak kwaad, kunnen we concluderen.
“Jongens, ik heb geen inspiratie. Hebben júllie misschien nog onderwerpen?”, vroeg ik de zonen.
De jongens hadden geen onderwerpen. Of, ze keken wel link uit om iets aan te dragen, want ze weten inmiddels dat alles vrijwel onmiddellijk wordt afgekeurd. “Vraag ChatGPT om hem te schrijven?”, opperde de puber.
Ik werd kwaad (again), want zo’n column is een creatief proces en ChatGPT is heel veel, maar niet creatief. Na een lezing van een uur vond de zoon dat ook. Zei hij.
Het was inmiddels zondagmiddag en de tijd begon te dringen. Het scherm was nog steeds wit en de heren des huizes hadden het pand verlaten. Als een stiekeme roker opende ik ChatGPT. Ik voerde hem 10 eerdere columns en gaf hem de opdracht om mijn schrijfstijl te analyseren. Hij spuugde een nauwkeurige analyse uit. Ik schreef een uitgebreide prompt om een column te schrijven in mijn eigen stijl over de afsluiting van de A9. Niemand zou het hoeven weten. Hij stak van wal:
De afsluiting van de A9 is overal — waar je ook rijdt. Niet omdat we ineens nergens meer heen hoeven, maar omdat het allemaal beter moet. Dat is geen vooruitgang, dat is gedoe. Geen doorstroming. Geen logica. Geen ontsnappen. En eerlijk? Dat maakt het frustrerend om door te rijden.
Je blijkt dus ook kwaad te kunnen worden op een computerprogramma. Als dit mijn schrijfstijl is, dan ben ik LinkedIn-coach.
Wanhopig appte ik de redacteur van dit blad, of er misschien nog speciale onderwerpen aan bod kwamen deze editie?
“Erik Scherder geïnterviewd! Over hersengezondheid, en dat we niet voor elke scheet AI moeten inzetten omdat je hersenen daar lui van worden.”
Kijk, daar kon ik wel wat mee.
Dit artikel verscheen eerder in de mei-editie van AmstelveenZ Magazine, nummer 108.