Amstelveen - Eén van de dingen die je gratis en voor niets bij het ouderschap krijgt, is dat je een goede twaalf jaar nadat dat hele proces zo liefdevol begon, ineens ‘fucking gênant’ wordt. Zo ben je jong en hip, hot en happening, in de bloei van je leven en zo ben je ineens <insert diepe zucht> ‘djiezus mam, doe normáál’. Hoef je helemaal niet veel voor te doen ook. 

Je zoon afleveren op het groep 8-feest en ‘even een gezellige foto maken van de klas?’ ‘Gênant, kun je niet gewoon gaan?’. De vrienden van de puber begroeten met ‘yo!’. ‘Zo gênant, kun je niet gewoon hallo zeggen?’. Meezingen (of neuriën, fluiten, hummen) met muziek, vooral als er god verhoede andere mensen in de buurt zijn, of dreigen te komen? ‘Doe normaal, zó gênant dit’. Meegaan naar de ouderavond en de suggestie wekken dat je misschien wel een vráág gaat stellen? ‘Hou op. Dit. Is. Zo. Gênant’. Überhaupt meegaan naar de ouderavond en hardop praten (of lachen, of ademen): ‘su-per-gê-nant’.

Nou goed, ik verkeerde dus al in permanente gênante toestand toen ik thuis terloops opmerkte dat ik deze maand een stukje over fatbikes wilde schrijven. U weet wel, die zwarte e-bikes die eruit zien alsof ze ontworpen zijn door Duplo. Met van die dikke banden zodat je niet om kunt vallen. Ze worden vaak bereden door hele kleine jongetjes en meisjes die eruit zien alsof ze net hun verkeersdiploma op de basisschool hebben gehaald, al doet de rijstijl anders vermoeden. Ik denk stiekem dat de ouders van die kinderen óók de hele dag voor ‘gênant’ worden uitgemaakt en als wraak zo’n fiets hebben gekocht voor hun kind. Ik wilde dus schrijven dat we daar echt eens iets aan moesten doen, die fatbikes, om te voorkomen dat allemaal kindertjes op dure fietsen zichzelf en/of anderen zonder helm en rijbewijs te pletter rijden.

Maar toen bleek dat in huize Visser een keihard verbod ligt op het afzeiken van de fatbike. Want ‘echt mam, bóómer´. Ik beriep mij nog op artistieke vrijheid, want je denkt toch niet dat de kinderen van Vincent van Gogh inspraak hadden in die zonnebloemen?  Maar dat bleek geen valide argument, want die had geen kinderen en bovendien mocht ik van de zonen best iets over zonnebloemen schrijven.

Dit is dus geen stukje over fatbikes. Maar als we het dan toch hebben over dingen die eigenlijk te gênant voor woorden zijn en waar we écht iets aan zouden moeten doen, dan weet ik er nog wel eentje. En dat is dat we in een stad die wemelt van de kinderfietsen van 2000 euro, ook een Voedselbank nodig hebben. Omdat er mensen zijn die niet genoeg geld hebben om eten te kopen. En meestal niet omdat zij daar zelf iets aan kunnen doen. Een scheiding, ziek worden, je baan kwijtraken… Binnen no time kun je – ook als je alles lekker op de rit had - vastlopen in een brei van geldzorgen. Veel mensen vinden het op hun beurt weer gênant om naar de Voedselbank toe te stappen. Dus het aantal mensen dat hulp kan gebruiken, is ook nog eens hoger dan het aantal mensen dat hulp krijgt. Die ongelijkheid, dáár zouden we pas echt iets aan moeten doen.

Hoe we dat fixen? Door deze maand verstandig te stemmen. En door de Voedselbank te steunen zolang dat nodig is. 

Beloof ik plechtig dat ik niets naars meer schrijf over fatbikes. Behalve dan dat je al voor een achtste fatbike een gezin een jaar kunt steunen – doe er uw voordeel mee.

Dit artikel verscheen eerder in de november editie van AmstelveenZ Magazine, nummer 83.