Amstelveen - Het is weer december. Maand van cadeautjes, pepernoten, kerstdiner, oliebollen, gourmet, schuimpjes, fondue, speculaas, wijn, banketstaaf, chocoladeletters, kerstkransjes, appelbeignets, champagne, vishapjes assorti, kaasjes, marsepein en het steevaste voornemen om vanaf volgend jaar echt-echt-écht meer te gaan bewegen. Want voor je het weet ben je midden veertig en verdwijnt ineens niet alleen je eigen haarkleur, maar ook je taille.

Twee jaar geleden mislukte dat helaas jammerlijk toen al mijn aangeschafte gezonde etenswaren (linzen in velerlei varianten) enorm goor bleken te zijn, aldus de heren des huizes. Vorig jaar strandde dezelfde poging toen mijn online bestelde sportkleding bij aankomst te klein bleek te zijn. U leest: ik ben met één zuchtje tegenwind van al mijn voornemens af te krijgen, dus dit jaar was grover geschut nodig.

En dus begon ik dit voorjaar (!) alvast met Jo. Jo woont in Amerika. Jo is fit en altijd vrolijk en maakt filmpjes op YouTube die ‘Grow with Jo’ heten. De bedoeling van die filmpjes is dat je juist níet growt with Jo, maar ik denk dat Jo – getuige haar blijmoedigheid - mentale groei bedoelt. En sixpacks.

Jo sport altijd in haar eigen woonkamer waar een beduimeld wit hondje in een mandje ligt en een kinderstoeltje in de kamer staat. Zodat je vóelt dat Jo, net als jijzelf, óók gewoon maar een moeder is die al dat gesport er maar een beetje bij doet - naast moederen en de hond uitlaten op verstandige schoenen. Jo wordt vaak vergezeld door haar vriendin die beduidend minder fit en lenig is dan Jo zelf. Zij loopt steevast rond de twintigste seconde van iedere video rood aan, gaat moeilijk kijken en begint de oefeningen halfslachtig uit te voeren. Dat is natuurlijk bewust gedaan, zodat vrouwen als ik (die ook rood aanlopen en de oefeningen uitvoeren als een kleigeboren Fries) zich ook kunnen identificeren met Jo. Dus terwijl Jo’s hagelwitte glimlach onvermoeibaar vrolijk blijft, worstelen ik en haar vriendin ons luid puffend door de video’s heen. Die overigens maar een minuut of 10 duren, want het moet natuurlijk niet te gek worden met al dat gesport.

Afijn, daar begon ik dus al dit voorjaar mee, zodat ik dit jaar tijdens het kerstdiner eerst de complimenten over mijn Ontzettende Fitheid in ontvangst zou kunnen nemen, en dan nonchalant zou kunnen zeggen ‘oh maar ik eet gewoon alles hoor!’. De hele familie zou dan vol bewondering zijn voor zoveel doorzettingsvermogen. Of, de hele schoonfamilie dan, want de mijne doet altijd een wedstrijd wie de meeste minifrikadellen kan fonduen. Misschien zou ik zelfs wel zo’n nietsverhullende glitterjurk kopen die altijd in december in de winkels hangt en waarbij ik me dan afvraag wie in gódsnaam zo’n jurk draagt met Kerst, want dat is toch enorm koud? Nou goed, ík dus.

Inmiddels is het december en kan ik uit eigen hand vertellen dat het bar weinig uitmaakt of je goede voornemens aan het einde van het jaar maakt, of ergens in het voorjaar. Empirisch onderzoek heeft namelijk uitgewezen dat een gebrek aan doorzettingsvermogen niet seizoensgebonden is. En dat is toch een inzicht waar menigeen iets aan kan hebben (‘hou er gewoon maar helemaal mee op’), dus zo bezien was deze poging een doorslaand
succes. Bovendien: wie trekt er in hemelsnaam een jurk zonder mouwen aan in de winter? Voor je het weet vat je kou en ben je te ziek om in januari met al je nieuwe goede voornemens te beginnen.

Al zou dát mij dan wel weer goed uitkomen.

Dit artikel verscheen eerder in de december-editie van AmstelveenZ Magazine, nummer 94.