Amstelveen - Ik hoop dat u allemaal een fijne zomer heeft gehad, of dat nu aan de Playa du Poel was of in Dubai. Dat u maar uitgerust en bijgebruind (of gebroken wit, als u op mij lijkt) mag beginnen aan het komend (school/werk-)jaar.
Wijzelf genoten van het authentieke Franse leven op het platteland van de Lot-et-Garonne. U weet wel (hier begint een accordeonist op de achtergrond zachtjes Franse chansons te spelen): stokbrood, wijn, ruziënde kinderen op de achterbank (‘hij zit op mijn helft/tikt met zijn been/ademt te hard/heeft snoep uit mijn zak gepakt/prikt de hele tijd met zijn elleboog/knie/voet/vinger/leunt op mijn schouder/heeft veel meer plek/doet vies met zijn kauwgom/zijn pleister zit los/zijn we er al bijna?’), lange tafels, de hypermarché, zwembad, eindeloze velden met zonnebloemen, lekker eten, mooie dorpjes, la vache qui rit en zeshonderd parfumwinkels.
Dat laatste was een verrassend nieuw element dat dit jaar werd toegevoegd aan het vakantierepertoire. De puber heeft namelijk een nieuwe hobby: luchtjes. Al mag je van een echte luchtjesconnaisseur natuurlijk niet over ‘luchtjes’ spreken, maar moet je het hebben over ‘fragrances’. Nu beperkt mijn kennis van luchtjes fragrances zich tot ‘lekker’ en ‘niet lekker’, waarmee je als ouder ineens dus totaal niet meer meetelt in de wereld van de tonen. Tonen? Ja, tonen. Want tegenwoordig hoor ik ’s ochtends “lekker, draag je iets met houttonen?”, terwijl ik zelf niet verder kom dan ‘dat flesje in de vorm van een ui’.
Anyway, fragrances dus. En sinds we in de wereld van de fragrances verkeren, blijken zelfs de meest obscure Franse dorpjes over een parfumwinkel te bezitten. Waar we vroeger de uitstapjes steevast uitzochten op ‘iets met dino’s’, ‘daar kun je vast ook ergens zwemmen’ of ‘duurt maar heel kort hoor’, lokken we het gevolg tegenwoordig mee met ‘en ik denk dat er vast óók een parfumzaak is, jongens!’. Inmiddels zijn ook de andere twee zonen geparfumfluenced en zo stonden wij regelmatig als een stel dralende echtgenoten voor een BH-winkel te wachten voor de deur van de Beauty Succes tot het drietal was uitgesprayed. De Franse gîte veranderde langzaam in een huisje dat eruit zag (en rook) alsof iemand het versierd had met parfum-teststrips.
Het jammere van hele dure parfums is dat ze - de naam zegt het al - heel duur zijn, dus veel verder dan een grondige analyse van het volledige Franse parfumassortiment (dat overigens hetzelfde is als het assortiment bij de Nederlandse Douglas, maar dat argument heb ik zelf invalide verklaard toen ik de Franse Zara betrad, dus die troef kan ik niet meer inzetten) ging de strooptocht niet. Op één rapport-overgangs-cadeauflesje van zijn ouders na.
Ik vermoed dat alle wespen in Frankijk inmiddels op weg zijn naar de Lot-et-Garonne omdat daar een bovengemiddeld zoete geur (ik gok aardbeitonen) hangt. Toen ik opmerkte dat drie spuitjes misschien wat veel was, omdat dat héle dure luchtje dan nog voor het eind van de vakantie op zou zijn, kreeg ik een diepe zucht (zo eentje waarna je je onmiddellijk hoogbejaard voelt) terug:
“Mám, really? Deze heeft echt een héle sobere atomizer…”
Nou, dan weet je het wel.
Dit artikel verscheen eerder in de september-editie van AmstelveenZ Magazine, nummer 91.