Amstelveen - Na 7 jaar, twee katten, een hond en drie kinderen met lengende ledematen en een voorliefde voor broodjes hagelslag, werd het hoog tijd voor een nieuwe bank. Tenminste, dat vond ik. De Meneer vond het feit dat die kinderen en die hond hier de komende 15 jaar nog in huis wonen genoeg reden om juist géén nieuwe bank te nemen. Maar de Meneer kocht ook een nieuwe racefiets terwijl zijn oude racefiets nog maar 16 jaar oud was en er nog prima uitzag (vond ik), dus die had weinig recht van spreken. 

Bovendien claimde hij altijd de beste plek op de te kleine oude bank en door zijn hoofd was de leuning helemaal krom geworden, dus wat dat betreft had hij helemáál geen recht van spreken.

En dus togen we monter langs alle bankenwinkels van Amstelveen. Of, eigenlijk toog ik zelf langs alle bankenwinkels van Amstelveen om alvast een voorstudie te doen, zodat we niet gezamenlijk langs alle bankenwinkels van Amstelveen zouden hoeven. Dat zou namelijk onherroepelijk leiden tot ruzie en uiteindelijk zouden we eindigen met de minst lelijke bank uit de eerste winkel. Niet omdat dat de mooiste zou zijn maar vooral omdat één van ons (ik noem geen namen) geen zin zou hebben om naar nóg zes winkels te gaan. Nee, wat het huishouden, de kinderen en de zorgtaken betreft zijn wij uitermate geëmancipeerd, maar zodra het aankomt op het uitzoeken van spullen heeft Aletta Jacobs hier nog weinig voet tussen de deur gekregen.

Eerst liep ik een rondje door Co van der Horst om te zien wat ik allemaal wel wilde, maar niet kon betalen. Daarna vroeg een meneer in een andere winkel ‘of ik ook degene was die de beslissing zou gaan maken’ (met andere woorden: heeft u wel genoeg centjes als eenzaam vrouwtje? Anders helpen we liever iemand anders), waarna ik in ieder geval de beslissing maakte om mijn geld daar niet uit te geven. In de winkel daarna bleek ik per ongeluk mijn onzichtbaarheidscape te hebben aangetrokken, want hoe demonstratief ik ook op elke bank die er stond neerplofte, niemand keek op van zijn koffie. Maar toen, net toen ik de moed al bijna had opgegeven, stond hij daar. De bank der banken.

De Meneer werd met lichte tegenzin (‘kies jij maar gewoon’) ingevlogen om samen de stof, de kleur en de vorm te bepalen. Hij wees allemaal kleuren, stoffen en vormen aan, die ik vervolgens liefdevol afwees. Toen we ik alle opties hadden doorgenomen, bleek dat banken net zoiets zijn als auto’s. Je begint met een betaalbaar modelletje maar rijdt de garage uit met xenonverlichting, gouden velgen, stuurverwarming en lederen bekleding. Maar groot, grijs, gecapitonneerd en velvet was nu eenmaal precies wat onze woonkamer nodig had. Met plek voor alle zonen en toekomstige aanhang, zelfs de hond kon haar verkering mee naar huis nemen.

Extreem in onze mijn nopjes, verfden we de muren alvast in een bijpassende grijstint. De hele vakantie in verregend Drenthe dacht ik aan de bank der banken. En toen kwam hij. Hij was inderdaad groot. En glimmend. En grijs. Vooral bij de fletsgrijze muur.

‘Goh, lelijke bank. Wel leuke shishalounge zo’, merkte de Meneer droogjes op.

Banken zijn niet alleen als auto’s, ze zijn ook als gebreide truien. Trek aan één draadje en de hele trui moet opnieuw. Mocht u de komende weken iemand eenzaam door de stad zien struinen: ik ben het. Op zoek naar een vloerkleed, gordijnen, een salontafel en tv-meubel.

Hadden we nou maar een racefiets gekocht.

Dit artikel verscheen eerder in de september editie van AmstelveenZ Magazine, nummer 81.