Amstelveen - Ik wist het lang te rekken, maar na 6 jaar kon ik er echt niet meer onderuit: ik moest een nieuwe foto voor bij deze column. De vorige fotosessie was in coronatijd en ik was toen niet alleen 6 jaar jonger; ik woog ook 6 kilo minder en had hele andere ideeën over wat een leuk kapsel was. Dus toen steeds meer mensen zich verbaasd afvroegen joh, ben jíj dat van die stukjes?! (waarin doorschemerde joh, was jij ooit zó jong en knap? Je lijkt er voor geen meter meer op!), meldde ik me zuchtend aan bij de fotografe van dit magazine.
De reden dat ik liever niet op de foto ga, is dat foto’s en ik geen hele gelukkige combinatie zijn. Dat ligt in zijn geheel niet aan mij, maar volledig aan de fotograaf. Ik doe zelf namelijk altijd enorm mijn best om mijn leukste, vrolijkste lach op te zetten, mijn goede kant te tonen, kin omhoog te houden en wulps in de camera te kijken. En toch staat op het eindproduct op de een of andere manier altijd een vrouw met zes onderkinnen en een ongemakkelijke grimas - met kaakklem en zonder lippen – in de camera te kijken. Of kijken, kijken… er wordt vrij weinig gekeken, want mijn ogen zitten ook altijd dicht.
Dat alles wijt ik geheel aan de fotokunsten van de maker. Want waar ik de Meneer en de zonen steevast op hun voordeligst op de foto zet, eindigen de maak-nu-eens-een-leuke-van-mij-kiekjes op vakantie altijd in een totale teleurstelling. Ik geef de schuld daarvan altijd aan de Meneer (verkeerde hoek, te lang gewacht, van onderen, te dichtbij, te recht van voren, te scheef, doe nog maar een keer), die na een goede 10 minuten vruchteloos proberen verzucht ‘maar lieverd… zo bén je toch gewoon?’
En bedankt weer hè?
Maar dit keer zou ik me niet voor één gat laten vangen. Wat Sylvie Meis kan, kan ik ook – en dus oefende ik in de badkamerspiegel op de squinche. Ik citeer: ‘laat je wenkbrauwen een heel klein beetje naar beneden drukken en til de onderkant van je wenkbrauwen juist wat omhoog. Met een beetje oefening kan zo poseren heel sexy en mysterieus zijn’. Dat leek me wel wat voor dit magazine.
Ik weet niet of het aan te weinig oefening lag, maar sexy en mysterieus werd het niet. Hooguit leek ik een beetje op Matthijs van Nieuwkerk. Gelukkig scheen de zon, zodat ik die de schuld kon geven.
Ik knuffelde nog wat ongemakkelijk met een boom, probeerde een S-shape te maken (‘steun met je gewicht op één been, duw je rechterheup naar één kant en de schouders naar andere richting’, aldus Instagram) maar raakte in de war welk been welke kant op moest.
‘Doe maar gewoon alsof ik geen camera heb,’ opperde de fotografe. Ik vertelde wat slappe verhalen, tuurde wat in de verte, en zie hier het resultaat. Oké, je moet héél erg door je oogharen kijken wil je Sylvie Meis ontwaren, maar toch. Ik kan weer 6 jaar vooruit.
Dit artikel verscheen eerder in de juni-editie van AmstelveenZ Magazine, nummer 109.