Amstelveen - Ik ontving een e-mail van de gemeente: of ik wilde meedenken over het beleid voor elektrisch laden in Amstelveen. Voor u denkt dat ze specifiek mij daarvoor wilden hebben; niets is minder waar. Ook u kunt op denkmee.amstelveen.nl uw mening geven over elektrisch laden, want net als ik denkt u ook vast elke dag ‘goh, was er maar ergens een plek waar ik mijn mening over elektrisch laden zou kunnen geven.’
Een week of zes geleden had ik die enquête nog vrolijk gedeletet, want mijn mening over elektrisch laden was net zo aanwezig als mijn wil om te joggen: niet. Ik reed namelijk in een 15 jaar oude Volkswagen Passat en het enige wat daar elektrisch aan was, waren drie van de vier ramen. Na 320.000 kilometer opperde de Meneer dat het tijd werd om een nieuwe auto te zoeken. Of eigenlijk opperde hij dat al na 280.000 kilometer, maar ik rekte het besluit nog een rondje om de wereld omdat er weinig is waar ik minder graag mijn spaargeld aan uitgeef dan een auto.
Ik voerde een lange, overtuigende campagne dat het helemaal afrijden van een oude auto heel duurzaam was. Goed, hij maakte misschien hetzelfde rammelende geluid als de la met bakjes Tupperware, maar er vielen geen onderdelen vanaf ofzo. En hij kraakte dan wel bij het nemen van de bocht, maar ook ik kreun inmiddels als ik moet bukken en mij doen we ook niet weg. Oké, hij wilde niet meer zo lekker starten, waardoor het klonk én rook alsof we een streetrace organiseerden elke keer als we de hort op gingen, maar had dat niet ook zijn charme?
De Meneer vond dat dat niet ook zijn charme had.
Waar ik een nieuwe kleur op de muur hier thuis verkoop met het argument ‘gewoon, leuk toch?’ verdiepte de Meneer zich grondig in de naderende aanschaf. Hij is, zo moet u weten, expert op het gebied van Minder Leuke Maar Verstandige Beslissingen op de Lange Termijn (extra aflossen op de hypotheek, de buitenkozijnen op tijd laten verven, CV-ketel-onderhoud – dat werk), waar ik het vooral goed doe op de minder verstandige dingen met een kortere horizon. Na rijp beraad was hij eruit: de nieuwe tweedehands auto moest een elektrische worden. Goed voor het milieu en zo lagen die zonnepanelen er tenminste niet voor de leuk. Dat rijmde niet helemaal met mijn wens om zo min mogelijk geld aan een auto uit te geven. Ik probeerde nog met 100 tegenargumenten zand in de elektrische motor te strooien, maar tevergeefs.
Sinds een week of zes staat hij dus voor de deur: onze Starship Enterprise. Omdat hij héél hard glom en ik vrij goed ben in het opdoen van krassen en deuken, vond ik het doodeng om in het ding te rijden en nam ik de Asserring steevast de verkeerde kant helemaal om, zodat ik niet ingewikkeld over hoefde te steken. Stiekem miste ik mijn Passat. Tot de Grote Oranje Kleuter besloot om Iran aan te vallen en de benzineprijzen door het dak gingen. Ik concludeerde dat ik in 6 weken voor 20 euro had getankt: de Meneer met zijn verstandige ideeën striked again.
Monter vulde ik de enquête in over hoe geweldig elektrisch rijden toch was, maar dat het belangrijk is dat iederéén dat kan, ook mensen zonder spaargeld. Maar verder? Elektrisch rijden: halleluja!
Ik had nog niet op verzenden gedrukt of er plopte een nieuwe enquête mijn inbox in. De gemeente. Of ik al voorbereid was op een noodsituatie? Een van de eerste vragen was wat er in ons huishouden mis zou gaan als Nederland dagenlang zonder stroom zou zitten.
Ik ben even de garage bellen. Kijken of ze mijn Passat nog hebben staan.
Dit artikel verscheen eerder in de april-editie van AmstelveenZ Magazine, nummer 107.