Amstelveen - De inschrijving voor het schooltuinseizoen is weer geopend en op zaterdag 6 september is de jaarlijkse open dag. En nu lijkt september nog ver weg en denkt u bij schooltuinen misschien aan geitenwollensokken in sandalen en spruitjes (dat laatste overigens geheel terecht), ik raad alle ouders, bijna-ouders, mensen met een (latente) kinderwens, scholen óf mensen met interesse in de opvoeding van kinderen tussen de 8 en de 10 aan om die dag alvast in de agenda te zetten. Want de schooltuinen, zo moet u weten, zijn de geheime graal van het ouderschap.
Die anderhalf bij twee meter aarde zal uw opvoedkundige toekomst voorgoed veranderen. Vergeet judo, taekwondo, kickboksen of andere ‘goed voor de discipline’-sporten: de schooltuin is your place to be.
In die schooltuin, de onze dan, werkt namelijk Meester Youri. Meester Youri is net zo oud als ikzelf, met dat verschil dat Meester Youri een Serieuze Baard heeft, stevige schoenen en een schoffel. En dat, lieve mensen, heeft een uitwerking op kinderen waar ouders alleen maar van kunnen dromen.
De eerste keer dat de magische krachten van Meester Youri mij opvielen, was de beste man zelf niet eens in de buurt. Het was woensdagmiddag en de jongste zoon en zijn vriendinnen móesten de kersverse schooltuin (lees, een braakliggend stukje aarde) laten zien aan ons, hun ouders. Normaal gaat zo’n exercitie gepaard met veel geren, gegil, geduw en getrek, maar nu? Niets van dat alles. Want: “rennen mag niet van meester Youri”. Later volgde nog “daar mag je niet staan van meester Youri” en “je moet het wel weer netjes opruimen van meester Youri”. Allemaal dingen die ik hier thuis ook regelmatig probeer over te brengen, maar met beduidend minder effect.
Toen ik meester Youri zelf voor het eerst ontmoette – ik mocht mee als harkenuitdeelouder - begreep ik het wel. Meester Youri was een soort Freek Vonk, maar dan van de groenten. Er is niemand die zo inspirerend over de preivlieg kan vertellen als hij. Bovendien bleek hij zelf óók in Amstelveen te wonen, tot ontsteltenis van groep 5 die er vanuit ging dat hij permanent ergens in een kas op het terrein bivakkeerde. “Meester Youri, ik zag jou vorige week fietsen!”, “Meester Youri, ik zag jou bij de Albert Heijn!”, “Meester Youri, ik zag jou in Bovenkerk!”. Zelfs de kinderen die Meester Youri helemaal niet waren tegengekomen, waren hem tóch tegengekomen. “Meester Youri, ik zag jou bij…..bij….ook ergens!”. Nadat de hele kring had verteld waar ze meester Youri al dan niet waren tegengekomen, was het tijd voor het serieuze werk. Alleen hoefde ik als harkenuitdeelouder helemaal niet te roepen dat je elkaar niet mag prikken met een hark en de puntjes omlaag moeten, want dat had Meester Youri namelijk óók al uitgelegd, dus dat was een vanzelfsprekendheid. Een (blad)luizenbaantje, dat begeleiden van die schooltuinen.
's Avonds aan tafel aten we “oké zijn die stukjes ui ieuw courgette ik leg die rode dingetjes op de rand van mijn bord want daar zitten velletjes aan moet ik die sliertjes echt opeten mag ik er nog vijf en de rest laten liggen dit lust ik niet mag ik anders een tosti?” met pasta, terwijl de zoon vertelde over zijn tuinbonen en radijs alsof het de laatste uitvindingen van Haribo waren. Daarna wiebelde hij van tafel om terloops in zijn broer te prikken met een vork in plaats van af te ruimen.
Misschien moet ik toch eens mijn baard laten staan.
Dit artikel verscheen eerder in de juni-editie van AmstelveenZ Magazine, nummer 99.
