Column Geertje Visser: Zomerfeest

Column Geertje Visser: Zomerfeest Foto: Geertje Visser.

Amstelveen - Columniste Geertje Visser, moeder van drie kinderen, schrijft in haar nieuwste column getiteld 'Zomerfeest' over de roemruchte laatste week voor de zomervakantie. 'Je zou dus denken dat zo’n laatste week voor de zomervakantie een week is die je met de grootst mogelijke zorgvuldigheid rustig en sereen en volledig binnen kinderbedtijd probeert te laten verlopen...'

Aan alle ouders van baby’s die dit stukje scheel van het slaaptekort en vervuld van hoop op een betere toekomst lezen: het spijt me. Het spijt me om het te moeten vertellen, maar jullie worden keihard voorgelogen.

Het is heus echt zwaar hoor; gebroken nachten, krampjes, tandjes, regeldagen, huiluurtjes(/dagen/weken/maanden), chronisch slaapgebrek, dat de baby in het bad poept zonder handdoek in de buurt en dat je al je vergaderingen bijwoont met een permanente kring van melkspuug op je schouder (net aan de achterkant zodat je hem zelf niet ziet maar iedereen in de vergadering wel) en dat hij of zij alles omgooit wat jij net had neergezet.

Maar wij van het gelukzalige oudergilde willen nu eenmaal niet dat jullie direct in het eerste jaar al de moed verliezen en daarom liegen we. Dan zuchten we luid mee en bezweren we bij de koffiemachine overtuigend ‘dat dit ook echt de aller, áller zwaarste periode van állemaal is, waar je gewoon even doorheen moet en die echt heus overgaat’.

Maar weten jullie? Dat is het helemaal niet.

Wat wij namelijk verzwijgen, is dat er ook nog zoiets komt als de basisschool. En nu is die hele basisschool an sich een best handig instituut hoor, maar er bestaat dus ook zoiets als de ‘laatste week voor de zomervakantie’ van de basisschool.

En dat zou allemaal nog niet zo erg zijn, als er niet ook de BSO was. En ‘de laatste week voor de zomervakantie van de BSO’ (die een farce is want in de zomervakantie gaat de BSO gewoon net zo hard door) valt toevallig óók in ‘de laatste week voor de zomervakantie’. Net als de laatste voetbaltraining voor de zomervakantie. En de laatste judoles voor de zomervakantie. En de laatste toets voor de zomervakantie. En, laten we ze vooral niet vergeten ook ‘alle kinderfeestjes van kinderen die in de vakantie jarig zijn’, die vallen allemaal in de laatste week voor de zomervakantie.

En stomtoevallig valt de laatste week voor de zomervakantie ook altijd precíes in de week dat mijn zonen al gaan huilen als je naar ze kijkt (of vooral wanneer ze naar elkaar kijken: “MAMA HIJ SLAAT ME!”, “JA MAAR MAMA HIJ ZAT DE HELE TIJD TE KIJKEN!”, “NIET JIJ BEGON MET KIJKEN!”, “NIET JIJ!”), maar misschien dat daar wel een causaal verband zit.

Je zou dus denken dat zo’n laatste week voor de zomervakantie een week is die je met de grootst mogelijke zorgvuldigheid rustig en sereen en volledig binnen kinderbedtijd probeert te laten verlopen. Maar dát is dus mooi niet de bedoeling van de laatste week voor de zomervakantie. Die week is, zo vermoed ik, bewust zo ontworpen dat je daarna mínimaal zes weken moet bijkomen op een ver, exotisch strand (wat dan ook weer niet lukt, want met kinderen eindig je gewoon twee weken in een beduimelde stacaravan op een lullige Franse camping).

En dus moet je in de laatste week voor de zomervakantie  (tenminste, als je niet op tijd was om ‘komkommerschijfjes’ aan te kruisen op de intekenlijst) 600 fruitsticks, 300 knakworstjes in bladerdeeg, zes hartige taarten en drie salades (die niemand eet want er zijn ook gewoon hamburgers met mayo) fabriceren zodat je niet op alle heugelijke zomerfeesten uit de toon valt als die ouder die niet verder kwam dan komkommerschijfjes.

En natuurlijk mag ook de juf (of meester) niet worden vergeten. Waar je de juf vroeger nog kon bedanken met een handdruk en een zelfgemaakte tekening (ook een soort komkommerschijfjes) krijgt de juf (geheel verdiend overigens) sinds de komst van de groepsapp in íeder geval een vriendenboekje, een gezamenlijk kunstwerk van haarlokjes, een zelfgemacrameede hangmat, een mand vol persoonlijke cadeautjes, een lied en een toneelstuk. En met een beetje mazzel hebben ze niet één juf maar twee. En een hulpjuf.

Dus, lieve ouders van baby’s, koester de tijd dat je ’s nachts niets anders hoeft te doen dan een beetje doelloos ronddwalen met een pruttelende baby op je schouder. Er komt een tijd dat je ’s nachts aardbeien met oogjes op een satéprikker staat te schuiven.

Nog drie dagen…

Geertje Visser

Gekoppeld aan dit bericht


Reacties

Welkom op Amstelveenz.nl

Deze website maakt gebruik van cookies om de website te analyseren. Door gebruik te blijven maken van deze site en/of deze melding te accepteren stem je hiermee in.