Amstelveen - Daniël Abraham (41) behoort al jaren tot de absolute wereldtop in de parawielersport, met drie gouden medailles op de Paralympische Spelen, wereldtitels en overwinningen in het wereldbekerklassement. Recent was hij opnieuw genomineerd voor Sporter van het Jaar tijdens het Amstelveen Sportgala, maar de prijs ging dit keer naar iemand anders.
Ook zijn dochter Julia (16) kende recent de spanning van een grote competitie. Zij deed mee aan de Missverkiezing Noord-Holland, maar behaalde helaas geen podiumplaats. Toch laten deze ervaringen hen niet ontmoedigen. Vader en dochter delen dezelfde waarden: discipline, doorzettingsvermogen en een tomeloze motivatie.
’We hebben verloren, maar we gaan toch door’, begint Daniël lachend het gesprek. ‘Ik heb er vrede mee dat ik de prijs voor Sporter van het Jaar niet heb gewonnen. Handiskier Roger Pop kreeg hem dik verdiend. Maar de nominatie en daar aanwezig mogen zijn is al een grote eer. De waardering is heel groot. Het is fantastisch dat je in Amstelveen een prijs kunt winnen voor Amstelveen. Ik heb hem al twee keer eerder gewonnen in 2023 en 2024. Nu was het tijd voor iemand anders. Ik vond het zo bijzonder dat er drie parasporters genomineerd waren. Dat zegt wel hoe groot deze categorie aan het worden is. Iedereen heeft het recht om te winnen.’
Amstelveen als startpunt
Daniël kwam als vijftienjarige uit Eritrea naar Nederland, zonder paspoort en zonder geld. Zijn eerste dagen waren
onzeker en zwaar. ‘Ik belandde in een opvanghuis en werd daarna opgenomen in een liefdevol gezin in Almere. Zij wonen daar nog steeds; ik verhuisde naar Amstelveen toen ik begin 20 was. Het was een begin zonder garanties, maar juist dat heeft me gevormd. Mijn ouders hebben me altijd geholpen met mijn wielercarrière. Doorzetten geeft resultaat. Als je echt iets wil bereiken, moet je vechten. Winnen is niet alleen een medaille of een titel. Het is het proces en de inzet. Niet naar anderen kijken, maar de strijd met jezelf aangaan. Elke dag doe ik dat.’
Julia is geboren en getogen in Amstelveen en kreeg, net als haar broers, de waarden van haar vader al jong mee. ‘Mijn vader laat me zien dat een slechte dag geen slechte dag is, maar een leerdag’, zegt ze. ‘Als iets niet lukt, is er altijd een nieuwe kans. Dat heb ik meegenomen in de missverkiezing en ook in andere dingen die ik doe. Elke dag een beetje beter worden, dat is wel echt ons motto.’
De missverkiezing van Julia
Het jaar van Julia stond volledig in het teken van de Missverkiezing Noord-Holland. Ze won niet, maar kwam er wel vandaan met een berg motivatie. ‘Ik zei meteen: volgend jaar probeer ik het opnieuw, met een betere voorbereiding. Het traject is superleuk en de vriendinnen die je maakt zijn fantastisch. De finale was echt heel tof om mee te maken. De dag zelf, de meiden, workshops die we kregen… Heel veel draait om sociale media, maar ook om het goede doel Simavi. We moesten zes kilometer lopen in de sneeuw op hakken, in het Olympisch Stadion, voor meisjes in Afrika en Azië die geen schoon drinkwater hebben. Dat was zwaar, maar heel waardevol.’
Ze legt uit dat de verkiezing tegenwoordig niet alleen om uiterlijk draait. ‘Ze kijken natuurlijk naar hoe je loopt en of je er representatief uitziet, maar het gaat vooral om inzet en je doel. Mijn doel was aandacht vragen voor de mentale gezondheid onder jongeren. Volgend jaar denk ik aan aandacht voor mensen met een beperking in de topsport. Dat past natuurlijk goed bij ons als gezin.’
Daniël kijkt trots naar zijn dochter. ‘Ze werkt naar een proces, naar een doel. Ze doet het echt fantastisch. Voor mij maakt het niet uit of ze wint of verliest. Het proces ernaartoe is zo waardevol. Dat zie ik in mezelf ook terug: gaan voor je doel.’
De wereld van Daniël
Terwijl Julia zich voorbereidt op de volgende missverkiezing, staat Daniëls leven in het teken van de Olympische Spelen van 2028 in Los Angeles. Het worden zijn vierde Spelen. ‘Ik heb drie keer goud gewonnen, dat is uniek. Ik hoop natuurlijk ook deze keer op goud. Fysiek en mentaal voel ik me heel goed en ik ben bereid om nog een keer die gouden medaille te pakken. Als ik er fysiek geen vertrouwen in had gehad, was ik niet gegaan. Maar aan twijfel heb ik nooit gedaan’, grapt hij.
Zijn seizoen bestaat uit vier grote evenementen: twee wereldkampioenschappen en twee wielerbekers. ‘In april en mei zijn de wielerbekers, dat zijn kleine wielerkampioenschappen. Daarna komen de wereldkampioenschappen in Amerika en Apeldoorn op de baan. Begin 2028 zijn er nog wat grote prijzen voordat de Spelen beginnen. Het hele jaar moet kloppen. Alle punten tellen.’
De voorbereiding verloopt voor hem in twee blokken: ‘Eerst focus ik me op de wielerkampioenschappen. Daarna is er tijd om bij te stellen als dat nodig is. Zo blijf je scherp, gezond en kun je het maximale presteren. Na dit eerste blok en de evaluatie, volgt het tweede blok, de voorbereidingen richting de wereldkampioenschappen. Dan ga ik ook op trainingskamp. Je kan niet het hele jaar rammen. Eerst focus, dan bijstellen.’
Omdat Nederland niet de juiste weersomstandigheden biedt voor intensieve trainingen, vertrekt Daniël regelmatig naar Namibië of Spanje. ‘Daar kan ik echt kwaliteitstraining doen. Ik kan me in Nederland best kleden tegen iets slechtere weersomstandigheden, maar mijn longen presteren wel het beste als de lucht droog is. Als het hier in Nederland wel mooi weer is, fiets ik van Amstelveen naar Groningen en terug, maar dat is meer voor de vorm’, lacht hij.
Julia fietst af en toe mee. Niet op trainingsdagen, maar om gewoon gezellig een stukje te fietsen. ‘Ik heb een fatbike, maar hij is nog steeds veel sneller’, lacht ze. ‘We doen soms een rit van Amstelveen naar de Bijlmer en fietsen dan op het lange fietspad in Ouderkerk (Oranjebaan, red.). We maken dan een stop om iets te eten of
drinken. Gezellig hoor, maar winnen doe ik het natuurlijk niet van hem, op welke fiets ik ook fiets.’
Elke dag een beetje beter
Voor Daniël is discipline niet alleen een mindset, het is een manier van leven. Zelfs de kleinste dagelijkse keuzes, wat hij eet, hoe hij traint, hoe hij zijn rust plant, zijn onderdeel van dat proces. ‘Altijd zoeken naar de vorm. Elke dag beter worden, dat is mijn motto. Zodra ik wakker word, wil ik het deze dag beter doen dan gisteren. Ik denk geen enkele dag 'ik ga gewoon even fietsen'. Het moet beter. Ik kan altijd iets verbeteren. Je kunt tegenwoordig alles meten dus daar kijk ik wel veel naar. Of het nu om kracht gaat, doorzettingsvermogen, kwaliteit of snelheid.’
Diezelfde discipline brengt Julia ook naar de missverkiezing. ‘Elke dag een beetje beter worden, leren van je fouten. Zelfreflectie is een hele mooie eigenschap. Je kunt navragen aan de jury wat goed en minder goed ging, maar je weet zelf ook wat beter kan. Doorzettingsvermogen zit bij ons in het bloed, dus het is niet heel onverwachts dat ik het gewoon nog een keer ga proberen. Pas na twee keer kan ik zeggen of het iets voor mij is’, zegt ze.
Daniël knikt instemmend. ‘Julia kan alles. Soms weet ze dat zelf nog niet. Ze schakelt goed, staat altijd goed op het podium en geeft juiste antwoorden. Daar ben ik trots op. Tijdens het Amstelveen Sportgala moest ik onverwachts weg en moest Julia voor mij het podium op toen de prijs werd uitgereikt. Het is knap als je dat kan, maar zij doet het heel zelfverzekerd. Dat maakt me een trotse vader.’
Sponsors
Naast de mooie prijzen die Daniël steeds mee naar huis neemt, schuilt daarachter het fi nanciële plaatje dat elke keer weer een struggle is. ‘Het resultaat zien is mooi. Iedereen ziet de medailles in de krant en op televisie. Maar wat erachter zit qua investeringen, weet bijna niemand’, zegt Daniel. Sponsoring is cruciaal.
‘Een complete tijdritfi ets kost 20.000 euro. Materiaal, voeding, reiskosten… dat vraagt veel. In Nederland valt het parawielrennen onder de Koninklijke Nederlandsche Wielren Unie (KNWU). De topsportfinanciering loopt grotendeels via NOC*NSF en het budget moet worden verdeeld over alle disciplines (baan, weg, veldrijden, jeugd, talentontwikkeling, etc.). Parawielrennen is daar één onderdeel van. De paraafdelingen hebben een kleiner budget dan de reguliere topsport. Er is individuele steun vanuit Nederland, maar dat is helaas niet genoeg om alles te kunnen bekostigen. Je moet dus ook echt sponsors zoeken en dat blijft lastig.’
Daniël hoopt dan ook dat er in Amstelveen ondernemers zijn die de lokale held kunnen supporten. ‘Het is fijn om me daar niet zo druk om te hoeven maken. Dat ik mensen achter me heb die me financieel kunnen ondersteunen zodat ik alles kan en moet doen om die gouden medaille te halen en mee terug te nemen naar Amstelveen.’
Zo vader, zo dochter
Als we spreken over 2028, spreken we over Daniëls laatste Olympische Spelen. 'Voor mij wordt 2028 mijn afsluiter. Het kost heel veel energie, discipline en tijd. Over zes jaar ben ik 47 en dan nog een medaille halen zie ik niet gebeuren. Maar misschien ben ik er toch, maar dan voor mijn dochter.’
Julia vult aan: ‘ik ben dol op atletiek en mijn droom is wel om de Olympische Spelen te halen. Natuurlijk droom ik van 2032, als de Spelen in Australië gehouden worden. Mijn vader is wel echt mijn voorbeeld. Hij weet wat je moet doen qua punten halen, sponsors regelen en mentaal en fysiek gezond zijn. Maar ook het doorzettingsvermogen en motivatie heeft hij aan me doorgegeven. Mijn vader heeft ons geleerd wat discipline betekent. Wat je moet doen en laten om de beste versie van jezelf te worden, elke dag weer.’
‘Ja, strijden, niet opgeven en elke dag een beetje beter worden’, zegt Daniël. ‘Een slechte dag bestaat niet. En wie weet, met al die inspanningen, zit ik in 2032 vooraan om mijn dochter aan te moedigen. Dan is alles rond.’
Dit artikel verscheen eerder in de maart-editie van AmstelveenZ Magazine, nummer 106.