Amstelveen - Deze zomer staat het Amsterdamse Bos volledig in het teken van topsport. In augustus strijden de beste hockeyers ter wereld om de wereldtitel in het Wagener Stadion, terwijl een paar honderd meter verderop op de Bosbaan ruim 1200 roeiers uit zo’n zestig landen in actie komen tijdens het WK Roeien. Een sportzomer zoals Amstelveen die nog niet eerder heeft meegemaakt.

Voor Tinka Offereins (32) maakt dat alles extra bijzonder. De roeister uit Amstelveen hoeft deze zomer namelijk niet naar de andere kant van de wereld voor een wereldkampioenschap. Sterker nog: het WK wordt gehouden op de plek waar ze vrijwel dagelijks traint. Een bijzonder moment voor de olympisch kampioen, die sinds ons laatste gesprek in 2023 een periode beleefde waarin bijna iedere sportdroom werkelijkheid werd.

Prijzenkast

Toen we haar drie jaar geleden spraken, had ze net haar eerste wereldtitel veroverd in Belgrado tijdens het WK Roeien, na al een paar keer zilver en brons te hebben gewonnen. Inmiddels is de prijzenkast flink aangevuld: goud tijdens de Olympische Spelen in Parijs, goud en zilver op het EK in 2025 en opnieuw een wereldtitel in de acht. ‘Als je me drie jaar geleden had verteld dat ik olympisch kampioen zou worden, had ik dat nooit geloofd,’ zegt ze. ‘Dat was echt de droom waar ik mijn hele leven naartoe gewerkt heb.’

Parijs

Na het wereldkampioenschap van 2023 verschoof de focus vrijwel direct naar Parijs. Hoewel Nederland de vier-zonder had gekwalificeerd voor de Olympische Spelen, betekende dat nog niet automatisch dat ook de vier roeisters zeker waren van hun plek. In het roeien kwalificeer je immers een boot en niet de sporters die erin zitten. ‘Je kwalificeert de boot, niet jezelf,’ legt Offereins uit. ‘Dus ook na een wereldtitel moet je je plek opnieuw verdienen. Gelukkig deden we het als selectie heel goed en mochten we met hetzelfde team naar de Spelen. Dat was ook onze kracht, dat we al zo lang met elkaar roeiden en precies wisten wat we aan elkaar hadden.’

‘We gingen als favoriet naar de Spelen en dat was heel spannend,’ vervolgt ze. ‘We wilden als favoriet eigenlijk alles winnen richting de Spelen, want dat is wat favorieten doen. Maar dat gebeurde helemaal niet, we wonnen eigenlijk niks.’ Toch bleek dat achteraf precies te passen in het grotere plaatje. Waar andere landen hun piek eerder in het seizoen hadden, viel bij Nederland alles samen op het juiste moment. ‘Op de Spelen viel alles samen. Het gebeurt steeds op het piekmoment dat het lukt en dat is natuurlijk heel fijn. Het programma zit gewoon heel goed in elkaar van onze coach en fysiologen.’

In de olympische finale bleef Nederland de Britse ploeg nipt voor, waarmee het goud een feit was. Wanneer ze erover praat, verschijnt er een grote lach op haar gezicht. ‘Dat was echt het moment waar ik naartoe gewerkt heb. Eerst überhaupt de Spelen halen en dan ook nog goud winnen. Dat had ik nooit durven dromen. Ik denk echt dat dat de gelukkigste dag in mijn leven was.’

Voelt olympisch kampioen worden anders dan wereldkampioen worden? In het roeien wel, zegt ze zonder twijfel. ‘In het roeien werk je echt in cycli van vier jaar en daar werk je naartoe. Ook qua publiek is het anders. Er was meer dan 20.000 man aanwezig tijdens mijn wedstrijd op de Olympische Spelen, terwijl het bij een wereldkampioenschap misschien een paar honderd mensen langs de kant staan. Er is dan zoveel aandacht voor de sport, ook daarna.’ Na Parijs leefde ze dan ook wekenlang op een roze wolk. ‘Mijn agenda zat ineens helemaal vol met uitnodigingen. Naar de koning, etentjes met belangrijke mensen, interviews. Het was een gekke gewaarwording, maar de stad was echt helemaal van ons.’

Het team waar ze de gouden olympische medaille mee won, was al 2,5 jaar hetzelfde. Dat maakt het achteraf misschien nog wel bijzonderder. ‘We hebben zoveel met elkaar meegemaakt. Het was zo op elkaar afgestemd, het klopte gewoon. We wisten wat iedereen dacht en hoe iedereen handelde. 100 procent vertrouwen op elkaar en elkaars kunnen. Het is dan mooi dat het resultaat precies is waar we op hoopten.’

Wereldkampioen in de acht

2025 bracht vervolgens een andere dynamiek. In een nieuwe samenstelling, met wisselingen in de ploeg en een andere verdeling van boten, moest er opnieuw gebouwd worden. ‘Eén iemand ging stoppen, iemand wilde iets anders proberen en de coaches wilden ook nieuwe dingen zien. Ze wilden mij en Hermijntje (Drenth, tevens succesvol roeister en lang in een ploeg met Offereins, red.) uit elkaar halen om te kijken wat er nog meer mogelijk was. Die puzzel begint dan weer helemaal opnieuw.’

Ze startte dat seizoen zowel in de vier als in de acht, iets wat haar juist goed beviel. ‘Ik hou niet zo van sleur en moet mezelf door veranderingen scherp houden. Nieuwe mensen om me heen, wisselen tussen boten, dat houdt me scherp. Op deze manier kon ik weer even andere dingen proberen.’ In de vier werd de ploeg uiteindelijk vierde op het WK, wat toch even pijn deed. ‘Dat vond ik echt heel erg. Je bent toch een soort favoriet, helemaal in de vier. Als je grote prijzen hebt gewonnen en dan opeens genoegen moet nemen met een vierde plek, is dat wel even lastig. Maar ergens is verliezen ook wel weer goed, want het is niet de bedoeling dat ik wen aan de prijzen en lui ga worden,’ lacht ze. ‘Soms moet je verliezen om weer even alles helder te krijgen.’

In de acht viel alles op zijn plek en volgde een historische titel: de eerste wereldtitel ooit in de vrouwenacht voor Nederland. ‘Dat was nog nooit gebeurd en wij pakten hem. Dat was echt bijzonder.’ Alsof dat nog niet genoeg was, gebeurde hetzelfde bij de mannenacht, waar haar vriend in zit (Mick Makker, red.). ‘Dat was zo tof en bijzonder. Samen wereldkampioen in de acht, dat is wel heel mooi om te delen.’

Proces naar het WK

Het team richting 2026 is opnieuw veranderd. En dus begint ook daar weer het proces van wennen, afstemmen en elkaar leren lezen. ‘We zitten echt in dat proces van elkaar leren kennen en alles finetunen. Dat vraagt geduld, maar ik weet zeker dat het goedkomt. We hebben individueel ontzettend veel kwaliteit en nu moet dat nog echt samenkomen als team. Dan kunnen we de titel zeker mee naar huis nemen. Ik heb er in ieder geval alle vertrouwen in. En hoe tof dat het echt een thuiswedstrijd is?’

Bosbaan

Met het WK op de Bosbaan voelt het anders dan andere jaren. Niet alleen omdat het een thuiswedstrijd is, maar ook omdat de omgeving zó vertrouwd is dat het bijna vreemd voelt dat het een wereldkampioenschap wordt. ‘Ja, zo ontzettend leuk om hier in het Amsterdamse Bos het WK te mogen roeien. We trainen hier elke dag, dus het is eigenlijk gek dat het ineens zo groot wordt. We kiezen er als team voor om wel in een hotel te slapen tijdens het WK. Anders rol ik zo mijn bed uit het WK in, dat voelt ook een beetje gek,’ zegt ze lachend.

De druk voelt ze niet per se groter, maar wel anders. ‘Ik hoop eigenlijk dat ik meer druk ga voelen, want het voelt nog te veel als training die eraan komt omdat het voor mij ook de trainingslocatie is. Maar het is wel iets heel memorabels. De voorbereidingen zijn in ieder geval in volle gang en ik heb er veel zin in. Ik ben ook heel benieuwd hoe de Bosbaan eruit komt te zien, met alle tribunes erlangs. Het belooft heel groots en mooi te worden.’

Olympische Spelen in LA

Ondertussen denkt ze ook al na over volgende plannen. ‘Na het WK is het tijd voor een evaluatie en moet ik gaan nadenken over wat ik nog wil gaan doen. Er is nog nooit olympisch goud gewonnen met een Nederlandse vrouwenacht,’ vertelt ze. ‘We zijn inmiddels wel wereldkampioen geworden, maar die olympische titel ontbreekt nog. En eigenlijk is dat ook hoe het voor mij allemaal begon. Ooit zag ik een oproep waarin werd gesproken over olympisch goud met de Nederlandse vrouwenacht. Daar heb ik me destijds voor aangemeld. Dat doel heb ik dus nog altijd niet gehaald. Misschien ligt die kans over twee jaar in LA.’

Is LA dan het laatste dat ze gaat doen? Ze denkt daar steeds bewuster over na. ‘Je bent maar heel even topatleet en olympisch sporter in je leven, dus ik wil zeker niet te vroeg stoppen. Maar als ik naar LA ga, dan is het daarna wel klaar. Ik ben nu 32, dan 34. Ik wil ook graag aan het volgende hoofdstuk beginnen, een gezin stichten. Dat voelt heel natuurlijk en ik merk dat het evenwicht wel verschuift. Gelukkig staat mijn vriend daar hetzelfde in. Hij aast nog wel op die gouden medaille op de Olympische Spelen. In 2024 won hij zilver en die medaille hangt naast mijn gouden medaille thuis. Dat knaagt nog wel een beetje,’ lacht ze. ‘Ik zou een gouden medaille natuurlijk ook weer fantastisch vinden. Maar of die ooit zo mooi gaat zijn als de eerste gouden plek? Parijs was wat dat betreft wel echt heel bijzonder.’

WK hockey

En dan is er nog het extra bijzondere detail van deze sportzomer: het WK hockey en het WK roeien naast elkaar in hetzelfde gebied. Voor de NOS deed Offereins mee aan een sportieve uitwisseling met hockeyers, een sportswap. ‘Zij gingen roeien en ik ging hockeyen. Dat was wel heel grappig om te doen.’ Het leverde vooral wederzijds respect op. ‘Hockey is echt een spelsport en roeien is gewoon zo snel mogelijk van A naar B. Maar je krijgt wel veel respect voor elkaar. Leuk om zo eens iets anders te proberen. Maar ik hou het toch maar even bij roeien voor nu. Het is wel heel bijzonder dat je deze zomer in de middag naar roeien kunt en in de avond naar hockey. Dat maak je niet vaak mee. Ik hoop dat veel mensen komen kijken, want mooier dan dit wordt het eigenlijk niet. Of nou ja, een gouden medaille als Amstelvener mee naar huis nemen in Amstelveen zou natuurlijk wel de kers op de taart zijn. Er is eigenlijk geen andere optie, hè?’

Dit artikel verscheen eerder in de zomereditie van AmstelveenZ Magazine, nummer 110.